TUĐMAN SPROVEO PAVELIĆEV PLAN: Uz mig Amerike, u “Oluji” zverski su likvidirani starci, stoka, skrnavljene su crkve i rušeni spomenici

ТУЂМАН СПРОВЕО ПАВЕЛИЋЕВ ПЛАН: Уз миг Америке, у “Олуји” зверски су ликвидирани старци, стока, скрнављене су цркве и рушени споменици

SRPSKI narod u Srbiji, Republici Srpskoj i regionu danas se seća žrtava zločinačke hrvatske operacije "Oluja" 1995. godine.

Na današnji dan pre tačno 25 godina osvojen je Knin, čime je simbolično okončana akcija hrvatske vojske čiji je cilj bilo zauzimanje Republike Srpske Krajine i proterivanje srpskog stanovništva. Progon Srba iz Severne Dalmacije, sa Korduna, Like i Banije 1995. godine jedna je od najvećih nacionalnih trauma novog doba i nezarasla rana srpskog naroda.

Ovom operacijom, koja se u modernoj Hrvatskoj slavi kao državni i svenarodni praznik sprovedeno je najveće etničko čišćenje u Evropi posle Drugog svetskog rata. U mislima prognanih Krajišnika ovih dana bude se mučna sećanja na beskrajnu kolonu koja se početkom avgusta protezala od Drniša, Benkovca i Knina, preko Petrovca i Banjaluke, sve do Srbije.

U egzodusu kakav Evropa dugo nije gledala, svoje domove ostavilo je oko 250.000 ljudi. Među njima hiljade dece, žena, staraca, bolesnih i nemoćnih. Ubijeno je oko 2.000 civila.

U ratnom bezumlju hrvatska vojska je rušila i palila čitava sela i pljačkala sve vredno što se našlo u napuštenim kućama. Starci koji nisu ostavili svoje domove ubijani su redom. Retki su preživeli. Vojska kulturne i evropske Hrvatske ubijala je i stoku, kućne ljubimce, rušila spomenike i skrnavila crkve. Danas to prikrivaju i prećutkuju. Posle pogroma na svoja vekovna ognjišta vratilo se nekoliko hiljada Srba, mahom staraca. Žive tiho, ćute na diskriminaciju, i biološki nestaju.

Srpski narod Krajine 1995. godine bio je ostavljen na milost i nemilost osvajaču. Posle izlaska hrvatske vojske na Dinaru, sa koje se vidi i Jadransko more, procene su jasno upozoravale - odbrana je moguća tri dana, pet najviše. Republika Srpska nije mogla da pomogne, Srbija se nije mešala. Sa druge strane, Hrvati su početkom avgusta podigli sve što su imali - oko 120.000 ljudi pod oružjem, artiljeriju i tenkove, strane plaćenike... Krajiški Srbi, umorni i ostavljeni, sa dezorijentisanim vođama i bez ikakve podrške, nisu imali šansu.

General u penziji Radovan Radinović četvrt veka kasnije sa žalošću, ali realno, kaže da Republika Srpska Krajina nije imala istorijsku šansu da opstane. A na svom vekovnom prostoru - ni njen narod.

- Gubitak Krajine bio je neminovan. Srbija nije mogla da pomogne, niti je to bila u stanju Vojska Republike Srpske. Hrvati su već imali dobro obučene i naoružane profesionalne vojnike i oficire, kojima je bila suprotstavljena narodna vojska sastavljena od krajiških Srba. Teritorija RSK leta 1995. godine već je bila dobro načeta, a Hrvati su izašli na strateške položaje na Dinari. Odnos snaga bio je 20 prema jedan na štetu Srba. To je već bio kraj sna.

Radinović ističe da su dani RSK bili odbrojani, sve i da je postignut dogovor sa Hrvatima i međunarodnom zajednicom:

 

- Tuđmanov cilj nije bio suživot sa Srbima, već upravo suprotan - njihovo proterivanje.

I NATO JURIŠAO NA SRBE

PODRŠKU operaciji "Oluja" 1995. godine pružio je NATO, posebno angažovanjem avijacije, čiji je cilj bio uništavanje centara veza Srpske Vojske Krajine. Hrvati su obilato snabdevani obaveštajnim informacijama, a zapadni operativci na terenu obučavali su oficire i vodili akcije nabavke naoružanja. Uz sebe Zagreb je imao i moćnu američku organziaciju MPRI, koju su vodili bivši generali SAD. Preko njih je realizovana neformalna pomoć SAD i Pentagona.

IZVOR: VEČERNJE NOVOSTI

Komentari

Za objavu komentara morate biti prijavljeni.

Jeste li uživali u ovom članku? Budite informisani pridružujući se našem biltenu!

Povezano
Autor: